සංඛ්‍යාලේඛන මායාව සහ කුසගින්නේ සීමාවට පැමිනෙන ලංකාව!.. රටේ වැඩකරන දිළින්දන්ගේ කථාව! - ශ්‍රී ලංකාවේ ජීවන වියදම් අර්බුදයේ ඇත්ත පැතිකඩ:

Oct 30, 2026 at 05:37 AM

|

Lanka Leader

අප දැන්නම් අමාරුයි කියා රටට කී කල මාලිමා පාක්ෂිකයන් අපට ඔච්චම් කලේ ඔවුනට නම් දැනෙන අමාරුවක් නැති බව කියමිනි.

මේවන විට රටේ සියළු ආදයම් ඛානඩයන්ට තමන්ගේ ආදායමට එපිටට යන වියදමක් දරන්නට සිදුවී තිබෙන බව මහ පොලවේ යථාර්ථය අපගේ දෑස් ඉදිරියේ විදහා දක්වමින් තිබේ

මේ වන විට රට මුහුන දෙන ආර්ථික අර්බුදය තවදුරටත් ඉන්ධන පෝලිම්වලින් හෝ භාණ්ඩ හිඟයෙන් පමණක් මැනිය නොහැකි දරුනු ඝනයේ කුටුම්බ නය ආර්ථික අරබුදයක් බවට පත්ව තිබේ. 

මෙම අරබුදය නිහඬව රටේ ගෘහ ආර්ථිකය කාදමන පද්ධතිමය බිඳවැටීමක් බවට පත්ව ඇතිබව පහත සදහන් දත්ත මගින් පැහැදිලිව පෙන්වා දිය හැකිව තිබේ.

නිල මාධ්‍ය නිවේදන සහ සාර්ව ආර්ථික වාර්තා තුළින් ශ්‍රී ලංකාවේ උද්ධමනකාරී පසුබිම නිතර විග්‍රහ කෙරෙන්නේ සන්සුන් සංඛ්‍යාලේඛන මගිනි.

 වාර්ෂික උද්ධමන වේගය පහළ බැස ඇති බවත්, මිල මට්ටම් ස්ථාවර වී ඇති බවත්, ජාතික දරිද්‍රතා මට්ටම 8% ක තනි අගයක පවතින බවත් නිල ප්‍රකාශනවලින් කියැවේ.

නමුත් කොළඹ පිටකොටුවේ තොග වෙළෙඳපොළේ, හයිලෙවල් පාරේ බස් නැවතුම්පොළවල සහ සාමාන්‍ය ගමේ සිල්ලර කඩවල සැබෑ තත්ත්වය ඊට හාත්පසින්ම වෙනස්ය.

කොළඹ පාරිභෝගික මිල දර්ශකය (CCPI) වැනි නිල මිනුම් දඬු සහ ජනතාවගේ දෛනික මූල්‍ය යථාර්ථය අතර පවතින මෙම පරතරය හුදු තාක්ෂණික දෝෂයක් නොවේ.

එය පැවැත්ම පිළිබඳ බරපතළ අර්බුදයකි. 

නිල දර්ශක මඟින් මනිනු ලබන්නේ කලින් නියම කරගත් භාණ්ඩ කූඩයක මිල වෙනස්වීමේ ප්‍රතිශතය හෙවත් වේගය පමණි. 

නමුත් සාමාන්‍ය පවුලක් මුහුණ දෙන්නේ 2022 සිට අඛණ්ඩව දෙගුණ-තෙගුණ වී පහළ නොබසින නිරපේක්ෂ මිල මට්ටම්වලටය.

එහෙත් ඒ හා සමගාමීව සාමාන්‍ය ජනතාවගේ නාමික වැටුප් වර්ධනය වී නැත. 

එහි ප්‍රතිඵලය වී ඇත්තේ ස්ථිර වැටුප් ලබන මධ්‍යම පාන්තික වෘත්තිකයන් පවා ගණිතමය වශයෙන් "වැඩකරන දිළින්දන්" (working poor) බවට පත්වීමයි.

විවිධ ආදායම් කාණ්ඩ මුහුණ දෙන මූල්‍ය කඩාවැටීම අපට මෙලෙස පැහැදිලි කොට දැක්විය හැකිව තිබේ

ශ්‍රී ලංකාවේ පවුලක මූලික වියදම් කාණ්ඩ දෙකක් යටතේ විශ්ලේෂණය කළ හැකිය. එනම්;

1. ප්‍රාථමික පැවැත්මේ වියදම්: ආහාර, ප්‍රවාහනය සහ අත්‍යවශ්‍ය ගෘහස්ථ උපයෝගිතා (විදුලිය, ජලය, එල්.පී. ගෑස් සහ දුරකථන/අන්තර්ජාල ගාස්තු).

2. ද්විතීයික අත්‍යවශ්‍ය වියදම්: නිවාස කුලී හෝ ණය වාරික, දරුවන්ගේ උපකාරක පන්ති (ටියුෂන්), පෞද්ගලික වෛද්‍ය වියදම්, ඇඳුම් පැළඳුම් සහ පවතින ණය සේවාකරණය.

මෙකී ප්‍රාථමික හා ද්විථික වියදම් සිදු කරන ආදායම්  කාණ්ඩය සහ මාසික වැටුප පහත ලෙස වර්ගීකරනය කල හැකිව තිබේ.

1. අඩු ආදායම් / අනියම් සේවකයන් (රු. 40,000 ක මාසික ආදායමක් ලබන්නන්

2. රාජ්‍ය සේවකයා දල වශයෙන් රු. 60,000 මාසික ආදායම් ලබන්නන්

3. මධ්‍යම පාන්තික විධායක රු. 100,000 ආසන්නයට ආදායම් ලබන්නන්.

මෙම ඛාන්ඩ තුන ජනගහනයෙන් 85% නියෝජනය කරති.

ඉහත සදහන් ආදයම් කන්ඩායම්හි ප්‍රාථමික පැවැත්මේ වියදම්  එනම් (ආහාර + ගමන් + උපයෝගිතා(විදුලිය හා ජලය) අපට මෙලෙස දැක්විය හැකිව තිබේ.

අඩු ආදායම් / අනියම් සේවකයකු තම ප්‍රාථමික පැවැත්මේ වියදම් ලෙස ආහාර,ප්‍රවාහනය හා උපයෝගීතාවයන් සදහා මසකට රු. 37,760 වියදම් කිරීමට සිදුවී තිබේ. එනම් ආහාර සදහා රු. 26,000/- ද ප්‍රවාහනය සදහා බස් ගාස්තු ලෙස රු. 6.500/- ක්ද, විදුලිය හා ජල බිල්පත් සදහා රු. 5.200/- ලෙසටය.

රාජ්‍ය සේවකයා ඉහත සදහන් තම ප්‍රාථමික පැවැත්ම උදෙසා මාසිකව රු. 60,147 – 63,578 වියදම් කරනු ලබති. එනම් ආහාර සදහා රු. 42,000/- ද  ප්‍රවාහනය සදහා රු. 7000/- හා 10,000/- අතර වියදමක්ද විදුලි හා ජල බිල්පත් සසහා රු. 11,000/- පමනද වැය කරති.

මධ්‍යම පාන්තික විධායක ශ්‍රේණියේ ආදයම් ලබන්නකු තම ප්‍රාථමික පැවැත්ම උදෙසා මාසිකව රු. 87,687 – 113,457 ලබති. එනම් ආහාර සදහා 57k, යතුරුපැදි/මෝටර් රථ 10k-36k, බිල්පත් 20.3k ලෙසට වෙති.

මෙම ප්‍රාථමික පැවැත්ම වෙනුවෙන් දරන වියදමට අමතරව ඉහත සදහන් සෑම ආදායම් කාන්ඩයකටම තම පැවැත්ම වෙනුවෙන් ද්විතීයික අත්‍යවශ්‍ය වියදම් එනම්  නිවාස කුලිය, දරුවන්ගේ අධ්‍යාපන, පවුලේ සෞඛ්‍ය හා ලබා ගත්  ණය නැවත ගෙවීම සදහාද වියදම් දැරීමට සිදුවන්නේය.

අඩු ආදායම් / අනියම් සේවකයා සිටින්නේ කුලී නිවසක නම්: එකී ද්විතික අත්‍යවශ්‍ය වියදම රු. 26,000/- ලෙස අනුමාන කල හැකි වන්නේය. ඔහු ජීවත් වන්නේ පාරම්පරික නිවසක නම් ඔහුගේ ද්විතික අවශ්‍යතා සදහා යන වියදම රු. 16,000/- අනුමාන කල හැකිව තිබේ.

රාජ්‍ය සෙසවකයකු නිල නිවාස/මවුපිය නිවසක ජීවත්වන්නේ නම් ඔහුගේ ද්විතික අවශ්‍යතා සදහා දරන වියදම  රු. 36,500/- පමන වන්නේය. ඔහු තදාසන්න කුලී නිවසක ජීවත්වන්නේ නම් ඔහුගේ එම වියදම :රු. 52,500/- පමන විය හැකිව තිබේ.

මධ්‍යම පන්තික විධායක ශ්‍රේණියේ ආදයම් ලබන්නකු කුලී නිවසක ජීවත් වෙමින් යතුරු පැදියක තම ප්‍රවාහනය සලසා ගන්නේ නම් ඔහුගේ හෝ ඇයගේ ද්විතික අවශ්‍යතා සදහා වන මාසික වියදම  රු. 83,500/- විය හැකි අතර ඔහු නිවාස ණයක් ගෙන නිවසක් තනා ජීවත් වෙමින් මෝටර් රථයක් මගින් තම ප්‍රවාහනය සපයා ගන්නේ නම ඔහුගේ හෝ ඇයගේ එම මාසික වියදම රු 78,500/- විය හැකිව තිබේ.

 ඒ අනුව බලන කල   අඩු ආදායම් / අනියම් සේවකයකුගේ මාසික වියදම රු. 53,760 – 63,760 කි. ඔහුගේ මාසික වැටුප ඉක්මවා යාම (%) ලෙස ගත් කල 134% – 159% ලෙස ගිනිය හැකිව තිබේ. ඔහුගේ මාසික ආදායමේ ශුද්ධ හිඟය (Deficit)රු. 13,760 සිට - රු. 23,760කි.

එසේ බලන කල රජයේ සේවකයකුගේ මාසික වියදම  රු. 100,078 – 112,647කි. ඔහුගේ මාසික වැටුප ඉක්මවා යාම (%) ලෙස ගත් කල 166% – 188% ලෙස ගිනිය හැකිව තිබේ. ඔහුගේ මාසික ආදායමේ ශුද්ධ හිඟය (Deficit)රු. 40,078 සිට - රු. 52,647 කි.

එසේම මධ්‍යම පාන්තික විධායක ශ්‍රේණියේ පුද්ගලයකුගෙ 

මාසික වියදම  රු. 171,187 – 191,957කි. ඔහුගේ මාසික වැටුප ඉක්මවා යාම (%) ලෙස ගත් කල 171% – 192%

 ලෙස ගිනිය හැකිව තිබේ. ඔහුගේ මාසික ආදායමේ ශුද්ධ හිඟය (Deficit)රු. රු. 71,187 සිට - රු. 91,957 කි.

මෙම ඛේදනීය දත්ත දෙස බැලූ කල කියන්නට ඇත්තෙ රටේ සියළුම ආදයම් පන්තින් හි ජීවන තත්වය දරුනු ලෙස කඩා වැටෙමින් පවතින බවය.

ඉන් ප්‍රධාන වන්නේ අඩු ආදායම්ලාභී සහ දෛනික වැටුප් ලබන්නන්ගේ පවුල් වල පවතින පෝශන ප්‍රමිතියේ කඩාවැටීමයි.

මසකට රු. 40,000 ක් උපයන අවිධිමත් හෝ දෛනික වැටුප් ලබන කම්කරුවෙකුට ජීවිතය යනු පැවැත්ම උදෙසා කරන අරගලයකි.

 ආහාර සහ ගමන් වියදම: වැඩකරන දින 24 සඳහා මූලික බස් ගාස්තුව ලෙස රු. 6,500 ක් (වැටුපෙන් 16.25%) වැය වෙන තත්වයකදී බිත්තර, මස්, මාළු හෝ කිරිපිටි සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ ඉවත් කර, පිෂ්ඨය පමණක් අඩංගු අත්‍යවශ්‍ය වියළි ආහාර වේලක් සඳහා පමනක් ඔවුනට අවම  වශයෙන් රු. 26,000 ක් (65%) වැය කරන්නට සිදුවී තිබේ.

 බිල්පත් ගෙවීමෙන් පසු ඉතිරියක් ඇති වන්නේ නැත  ඒකක 45 දක්වා සහන ගාස්තුවක් ලබමින්ද, ජලය බිල සදහා, රු. 1,988 ක් ද 5kg ගෑස් සිලින්ඩරයට දරන වියදම හෝ දර භාවිතය, සහ මූලික දුරකථන ගාස්තු සඳහා රු. 5,260 ක් ගෙවූ පසු, මුළු වැටුපෙන් 94.4% ක්ම අවසන් වන්නේය.

එවිට  ඉතිරි වන සොච්චම: අත ඉතිරි වන්නේ රු. 2,240 කි. එනම් දිනකට රුපියල් 75කටත් අඩු මුදලකි. දරුවෙකුගේ අසනීපයකදී ඖෂධ ගැනීමට, පාසල් පොතක් මිලදී ගැනීමට හෝ සපත්තු යුගලක් අලුත්වැඩියා කිරීමට පවා එම මුදල ප්‍රමානවත් නැති බව අමුතුවෙන් කිව යුතු නොවේ.  කාමරයක ජීවත් වන්නේ නම්, මසකට රු. 23,760 ක ශුද්ධ හිඟයකට මුහුණ දීමට සිදුවේ.

සාමාන්‍ය රාජ්‍ය සේවකයා මුහුන දී ඇති අරබුදය තමන්ගේ "දිවා බත් පැකට්ටුව මිලදී ගැනීමට දරන වියදමෙන්ම පෙන්වා දිය හැකිව තිබේ. ඒ තුලින් පෙන්වන්නේ රටේ මධ්‍යම පන්තියේ බිඳවැටීමයි.

ශ්‍රී ලංකාවේ සමාජ ස්ථාවරත්වයේ කොඳුනාරටිය ලෙස සැලකුණු රු. 60,000 ක මාසික වැටුපක් ලබන රජයේ සේවකයා අද වන විට බරපතළ මූල්‍ය කඩාවැටීමකට ලක්ව තිබේ.

  කොළඹ හෝ බත්තරමුල්ල පරිපාලන නගරයේ සාමාන්‍ය බත් පැකට්ටුවක් අද රු. 400 – 450 කි. වැඩකරන දින 20 සඳහා දිවා ආහාරයට පමණක් රු. 8,000 ක් වැය වේ. මෙය සමස්ත වැටුපෙන් හතෙන් එකකටත් (13.3%) වඩා වැඩි අගයකි. ගෙදර වියළි ආහාර වියදම (රු. 34,000) සමඟ එකතු වූ විට, ආහාර සඳහා පමණක් වැටුපෙන් 70% ක් වැය වේ. රජයේ සේවකයකු මෙම බර දරාගන්නේ කෙලෙසදයි තේරුම් ගැනීමට පවා නොහැකිය.

 පොදු ප්‍රවාහනය (බස් සහ දුම්රිය) භාවිතා කළද මාසික වියදම රු. 6,960 කි. විදුලිය (ඒකක 85 සඳහා රු. 1,887), ජල බිල්පත (රු. 1,800), 12.5 kg ගෑස් සිලින්ඩරය (රු. 3,000) සහ සන්නිවේදන ගාස්තු (රු. 4,500) සමඟ එකතු වූ විට, ප්‍රාථමික පැවැත්මට පමණක් රු. 60,147 ක් වැය වන අතර, වැටුපෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම හිඟයක් (-රු. 147) නිර්මාණය වේ.

 දරුවන් පාසලට දමා කාර්යාලයට යාමට 100cc–125cc කුඩා යතුරුපැදියක් පාවිච්චි කරන්නේ නම්, පෙට්‍රල් (ලීටරය රු. 412 බැගින්) සහ නඩත්තුවට රු. 10,391 ක් වැය වන අතර, ප්‍රාථමික වියදම් පියවා ගැනීමට පවා මසකට -රු. 3,578 ක හිඟයක් ඇති වේ.

 දරුවන්ගේ අත්‍යවශ්‍ය ටියුෂන් පන්ති (රු. 11,500), රජයේ රෝහල්වල බෙහෙත් නොමැති විට පෞද්ගලික ෆාමසිවලින් බෙහෙත් ගැනීම (රු. 6,000), ඇඳුම් පැළඳුම් (රු. 4,500) සහ රජයේ ආපදා ණය/උත්සව අත්තිකාරම් වාරික (රු. 8,500) එකතු වූ විට, මසකට අවශ්‍ය මුදල රු. 100,000 – 112,000 ඉක්මවයි. මෙය වැටුප මෙන් දෙගුණයකට ආසන්නය.

මීට පෙර රුපියල් ලක්ෂයක ආදායමක් යනු කුඩා මෝටර් රථයක් (Alto හෝ Wagon R) පවත්වාගෙන යමින්, දරුවන්ට හොඳ අධ්‍යාපනයක් ලබා දී, ඉතිරියක් ද කළ හැකි මධ්‍යම පාන්තික මට්ටමකි. වර්තමානයේ එම ජීවන රටාව මුළුමනින්ම බිඳවැටී තිබේ.

 කාර්යාල  තදබදය සහිත මාර්ගවල මසකට කිලෝමීටර් 800 ක් ධාවනය කිරීමට පෙට්‍රල් සඳහා පමණක් රු. 28,661 ක් වැය වේ. 

සේවා ගාස්තු, රක්ෂණ සහ ආදායම් බලපත්‍ර ගාස්තු සමඟ එය රු. 36,161 කි (වැටුපෙන් ආහාර (රු. 57,000) සහ ඉහළ ගෘහස්ථ විදුලි/ජල බිල්පත් (රු. 20,296) එක් වූ විට, මෝටර් රථයක් පදින වෘත්තිකයෙකුට මූලික පැවැත්ම සඳහා පමණක් රු. 113,457 ක් වැය වේ.

  තදාසන්න නිවාස කුලිය (රු. 35,000), දරුවන්ගේ පාසල් හා පන්ති ගාස්තු (රු. 18,000), පෞද්ගලික වෛද්‍ය වියදම් (රු. 9,000) සහ පෞද්ගලික ණය වාරික (රු. 15,000) එකතු වූ විට මුළු මාසික වියදම රු. 171,000 – 191,000 දක්වා ඉහළ ගොස් තිබේ.

 මෙය පියවා ගැනීමට නම් මෝටර් රථය ගරාජයේ නවත්වා යතුරුපැදියට හෝ බස් රථයට මාරු වීමට මධ්‍යම පාන්තිකයන්ට සිදුව තිබේ.

 අද වන විට වෘත්තිකයන් රට හැර යන්නේ හුදු සුඛෝපභෝගී අපේක්ෂාවන් නිසා නොව, රුපියල් ලක්ෂයක වැටුපකින් දරුවන් දෙදෙනෙකුට උගන්වා ජීවත් වීමට නොහැකි වීම නිසාය.

ආදායම සහ වියදම අතර මෙතරම් දැවැන්ත හිඟයක් පවතිද්දී ජනතාව තවමත් ජීවත් වන්නේ කෙසේද? ඒ සඳහා ඔවුන් යොමු වී ඇත්තේ ක්ෂය වන මූල්‍ය උපක්‍රම වෙතය.

එහි ලා ප්‍රමුඛ විකල්පය වී ඇත්තේ රන් බඩු උකස් කිරීමයි.  බැංකු පද්ධතිය තුළ රන් ණය ප්‍රමාණය රුපියල් ට්‍රිලියන 1.5 ඉක්මවා ගොස් ඇති බව වාර්ථා වන්නේය.

 ව්‍යාපාර ඇරඹීමට නොව, විදුලි කප්පාදුවෙන් බේරීමට සහ පාසල් වාර ගාස්තු ගෙවීමට පවුල් සතු අවසන් සම්පත වන රන් ආභරණ උකස් තැබීමට රටේ ජනතාවට  සිදුව තිබේ. 

නමුත් අවසානයේදී සිදුව ඇත්තේ පොලිය ගෙවා ගැනීමට නොහැකිව එම රන් බඩු සින්නවීමය.

නාගරික හා අර්ධ නාගරික කම්කරු ජනතාව එදිනෙදා ආහාර ගන්නේ සිල්ලර කඩේ ණය පොතටය. 

පොලීකරුවන්ගෙන් දෛනික පොලියට මුදල් ගැනීම නිසා ණයෙන් ණය පියවන විෂම චක්‍රයකට ඔවුන් හසුව තිබේ.

රාජ්‍ය සේවකයන්ගේ වැටුපෙන් අත්තිකාරම් සහ ආපදා ණය කැපී ගිය පසු අතට ලැබෙන්නේ රුපියල් 5,000 – 10,000 කි.

තවත් පවුල් කුසගින්නෙන් බේරී සිටින්නේ විදේශගත ශ්‍රමිකයන් එවන ඩොලර් 100–150 ක (රු. 30,000–45,000) මාසික මුදල නිසාය. රටේ සාර්ව ආර්ථිකය මෙන්ම ගෘහ ඒකකයේ ක්ෂුද්‍ර ආර්ථිකයද ගැටගසා ඇත්තේ විදේශගත ශ්‍රමිකයන්ගේ කරමතිනි.

මූලික ආහාර වේල, රැකියාවට යන ප්‍රවාහන වියදම සහ මූලික උපයෝගිතා බිල්පත් පමණක් මාසික ආදායමෙන් 94% සිට 113% දක්වා ගිලගන්නා පසුබිමක, රටේ ජනතාව කරන්නේ "ජීවත් වීම" නොව "පැවැත්ම උදෙසා අරගල කිරීමකි.

 නිල සංඛ්‍යාලේඛනවලින් උද්ධමනය පාලනය වී ඇති බව කීවද, බිම් මට්ටමේ ජනතාව එම "සංඛ්‍යාත්මක ස්ථාවරත්වය" වෙනුවෙන් වන්දි ගෙවන්නේ වේල් ගණන් අඩුවෙන් කා, දරුවන්ගේ අනාගතය උකස් තබා සහ ජීවිත කාලය පුරා හරිහම්බ කළ දේ විකුණා දමමිනි.

(ශිරාල් ලක්තිලකගේ මුහුණු පොතින් උපුටා ගන්නා ලදී)