එයාගේ පක්‍ෂය - මෙයාගේ පක්‍ෂය..

Aug 31, 2026 at 03:12 PM

|

Lanka Leader

සැළැකිය යුතු කාලයක ඉඳලා මේ සිරිලංකාවේ දේශපාලනය කෙරෙන්නේ මතවාදයක් ගුරු කරගෙන නෙවෙයි. මතවාද ගැන කිසිම තැකීමක් නො කර පුද්ගල සාධක විතරක් ඉස්සරහින් තියාගෙන කරන දේශපාලනයක් තමයි මේ රටේ ක්‍රියාත්මකවෙන්නේ. ඉතින් දැන් මේ රටේ “මහින්දගේ පක්‍ෂය” තියෙනවා.”රනිල්ගේ පක්‍ෂය” තියෙනවා. “සජිත්ගේ පක්‍ෂය” තියෙනවා. “විමල්ගේ පක්‍ෂය” තියෙනවා. “චම්පිකගේ පක්‍ෂය” තියෙනවා. “ගම්මන්පිලගේ පක්‍ෂය” තියෙනවා. “දිලිත්ගේ පක්‍ෂය” තියෙනවා. “බත්තරමුල්ලේ සීලරතන හාමුදුරුවන්ගේ පක්‍ෂය” තියෙනවා. “අක්මීමන දයාරතන හාමුදුරුවන්ගේ පක්‍ෂය” තියෙනවා. ඒ විතරක් නෙවෙයි. මාක්ස්වාදී මතවාදයක් ඉස්සරහින් තියාගනෙ හිටියත් “වාසුගේ පක්‍ෂය” කියලා එකකුත් හැදිලා තියෙනවා.

ජේ. ආර්. ජයවර්ධන කියන්නේ ඒකාධිපති විදිහට රට පාලනය කරපු පුද්ගලයෙක්. රණසිංහ ප්‍රේමදාස ජනාධිපතිවරයාගේ ආඥාදායකත්වය ගැන කතන්දරත් රටේ ජනගත කරලා තියෙනවා. ඒත් ඒ අය බලයට ආවේ සහ රට පාලනය කළේ එක්සත් ජාතික පක්‍ෂය නියෝජනය කරමින් මිසක් “ජේ. ආර්. ගේ පක්‍ෂය” හරි “ප්‍රේමදාසගේ පක්‍ෂය” හරි නියෝජනය කරලා නෙවෙයි. 1951 ඉඳලා 2005 දක්වා අවුරුදු 54 ක් ම, ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයේ නායකත්වය බණ්ඩාරනායකලාට හිමිවෙලා තිබුණා. ඒත් කවුරුවත් ඒකට “බණ්ඩාරනායකලාගේ පක්‍ෂය” කියලා කිව්වේ නෑ. පුද්ගලික නායකත්වය ඉක්මවපු සංවිධාන ශක්තියක් ඒ පක්‍ෂ දෙකට තිබුණා. ඒ වගේ ම, හරියට සූත්‍රගත කරලා තිබුණේ නැතත් යම් ආකාරයක මතවාදී පදනමක් ඒ පක්‍ෂ දෙකට තිබුණා.

පුද්ගල නායකත්වය ඉස්සරහින් තියාගෙන කරන්න පුළුවන් දේශපාලනයක් නෑ. එහෙම ක්‍රමයක් හරහා මොන විදිහකින් හරි බලය ගත්තත් ඒ දේශපාලනය ඉක්මනින් ම බිඳ වැටෙනවා. උදාහරණයක් විදිහට, අපිට මහින්ද රාජපක්‍ෂට අත්වෙච්ච ඉරණම ගැන හිතන්න පුළුවන්.

ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂය ප්‍රමුඛ එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය (බුලත් කොළය) නියෝජනය කරමින් තමයි මහින්ද රාජපක්‍ෂ 2005 දී ජනාධිපති ධුරයට පත්වුණේ. නිශ්චිතව සූත්‍රගත කරලා ප්‍රකාශයට පත් නො කළත් ඒ සන්ධානයට එකතුවෙච්ච දේශපාලන පක්‍ෂ වාමවාදී - ජාතිකවාදී අදහස් ගුරු කරගෙන හිටියා. ඉතින් ඒ මතවාදවලින් මෙහෙයවන නායකයෙක් විදිහට මහින්ද රාජපක්‍ෂ ජනාධිපති තනතුර භාරගත්තා. ඒ මතවාදී අවනතවීම පදනම් කරගෙන කොටි ත්‍රස්තවාදී යුද්ධය අවසන් කරන්න, බටහිරට ගැති නැති විදේශ ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කරන්න, තව තව වැඩ සෑහෙන ප්‍රමාණයක් කරන්න සන්ධාන ආණ්ඩුවට පුළුවන් වුණා.

එක්සත් ජනතා නිදහස් සන්ධානය (බුලත් කොළය) තවදුරටත් පවත්වාගෙන ගියත්, 2010 වෙද්දි ඒකට පදනම්වෙච්ච මතවාද පස්සට දාලා මහින්ද රාජපක්‍ෂ කියන පුද්ගලයා ඉස්සරහට ආවා. ඒ වගේ ම, මහින්ද රාජපක්‍ෂ පවුලට සම්බන්ධ අයත් දේශපාලනයේ ප්‍රධාන තනතුරුවලට පත්වුණා. ඒත් එක්ක ම, ජාතිකවාදී - වාමවාදී දේශපාලන මතවාද ඒ ආණ්ඩුවේ හෙළුව වහගන්න ඇඳුම් ආයිත්තම්, ආරුළු බූරුළු විතරක් බවට පත්වුණා. සන්ධානය ඇතුළේ තිබිච්ච මතවාදී බැඳීම මුළුමනින් ම බිඳ වැටුණා. ඇමැතිවරු පවා තම තමන්ගේ පුද්ගලික ප්‍රතිරූප උස්සන, මහින්ද රාජපක්‍ෂ වන්දනාවට මුල් තැනක් දෙන පිරිසක් (වන්දිභට්ටයන් පිරිසක්) බවට පත්වුණා. ඉතින් මේ “පුද්ගලික” ආණ්ඩුව ඇතුළේ ඉරිතැලීම් ඇතිවෙන්න වැඩි කාලයක් ගතවුණේ නෑ.

2015 දී, මහින්ද රාජපක්‍ෂ ගෙදර යවන්න “බුලත් කොළය” සන්ධානය ඇතුළෙන් ම කෙනෙක් (මෛත්‍රිපාල සිරිසේන) යොදාගත්තා. කලින් බුලත් කොළයත් එක්ක එකතුවෙලා හිටිය සෑහෙන පිරිසක් රනිල් වික්‍රමසිංහගේ යහපාලන ආණ්ඩුවට එකතුවුණා.

අපේ රටේ දේශපාලනය “මහින්ද වන්දනාව” සහ “රාජපක්‍ෂ විරෝධය” විදිහට කඳවුරු දෙකකට වෙන්වුණා. මහින්ද වන්දනාවට සෙට්වෙලා හිටිය අය “මහින්ද සුළඟ” මන්තරය ජප කරන්න පටන්ගත්තා. ඒකට විරුද්ධ පිරිස “රාජපක්‍ෂ හොරා” කියන මන්තරය මතුරන්න පටන්ගත්තා. එළ හරකෙක් සහ මී හරකෙක් එකතුවෙලා හදාගෙන තිබිච්ච යහපාලන ආණ්ඩුවත් ඉක්මනින් ම අර්බුදයකට ලක්වුණා. ඉතින් මහින්ද රාජපක්‍ෂ සාධකය හොඳට ම බලවත් වුණා. මෛත්‍රිපාල සිරිසේන ජනාධිපතිවරයා රනිල් වික්‍රමසිංහව අගමැතිකමින් අයින් කරලා මහින්ද රාජපක්‍ෂට අගමැතිකම දුන්නා. ඒ ජංජාලය මැද්දේ “දවස් 52 ආණ්ඩුව” කියලා එකක් ඇතිවුණා.

ඒ “දවස් 52 ආණ්ඩුව” කඩාගෙන වැටෙන බවට ලකුණු පහළවෙද්දි නාමල් රාජපක්‍ෂ ඇතුළු සෑහෙන පිරිසක් ශ්‍රී ලංකා නිදහස් පක්‍ෂයෙන් ඉල්ලා අස්වුණා. “මහින්ද වන්දනාව” කරේ තියාගත්ත ඒ පිරිස 2016 දී බැසිල් රාජපක්‍ෂ විසින් හදපු ශ්‍රී ලංකා පොදුජන පෙරමුණට (පොහොට්ටුවට) එකතුවුණා. “පොහොට්ටුව” කියන්නේ කිසිම දේශපාලන මතවාදයක් තියෙන පක්‍ෂයක් නෙවෙයි. ඒක සංවිධානගත දේශපාලන පක්‍ෂයකුත් නෙවෙයි. ඇත්තෙන්ම, “ප‍ොහොට්ටුව” කියලා කියන්නේ මහින්ද රාජපක්‍ෂට කියන තවත් නමක් විතරයි. ඒ පවුල් සමාගමේ (පොහොට්ටුවේ) හැම දෙයක් ම මහින්ද රාජපක්‍ෂ පවුලේ අය (විශේෂයෙන් ම, බැසිල් රාජපක්‍ෂ) විසින් තීරණය කළා. ආණ්ඩුවේ ක්ලාර්ක් කෙනෙක් වගේ මිනිහෙක් (එහෙයියෙක්) ඒ “පක්‍ෂයේ” ප්‍රධාන ලේකම් තනතුරට පත් කරගත්තා.

ඊ ළඟට ආවේ ගෝඨාභය රැල්ල. ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ කියන්නේ කිසිම දේශපාලන මතවාදී හික්මීමක් නැති පුද්ගලයෙක්. ඒත් ඔහු “මහත්තයෙක්” කියලා මිනිස්සු හිතුවා. මේ “මහත්තයා” ඉස්සරහට දාලා තමන්ගේ මැච් එක දිගට ම ගහන්න පුළුවන් කියලා රාජපක්‍ෂලා සහ ඒ අයට සෙට්වෙච්ච අනිත් පුද්ගලවාදී නායකයෝ සෙට් එක හිතුවා. මේ රැල්ල සැරට ම නැගලා ගිහිල්ලා ගෝඨාභය රාජපක්‍ෂ ජනාධිපති ධුරයට පත්වුණා. 2020 අගෝස්තු මාසයේ තියපු පාර්ලිමේන්තු මහ මැතිවරණයෙන් අහක යන පොල් ලෙලි පවා මන්ත්‍රීවරු බවට පත්වුණා. ඒ පොල් ලෙලි වුනත් දේශපාලනය කළේ සහ කරන්නේ සෙල්ෆි ගහ ගහ මූණුපොතේ දාලා මිසක් මතවාදයක් මුල් කරගෙන නෙවෙයි. ඒක අමතර කතාවක්.

කොහොම හරි “ගෝඨාභය රැල්ල” හැරෙන තැපෑලෙන් නැතිවෙලා ගියා. දේශපාලන මතවාදයක මගපෙන්වීමක් නැතිවෙච්ච මිනිස්සු පුද්ගල චරිතයකවත් ධර්මයකවත් නායකත්වයක් නැති අසරණයෝ පිරිසක් බවට පත්වුණා. “රාජපක්‍ෂ හොරා” කියන සටන්පාඨය “225 ම හොරු” කියලා සංශෝධනය කෙරුණා. ඒ සටන්පාඨවලට අමතරව, “76 වසරක සාපය” වගේ බහුභූතත් මිනිස්සුන්ගේ ඔළුගෙඩිවල පැළපදියම් කළා. කිසිම ජන පදනමක් නැති අසංවිධානාත්මක කණ්ඩායමක් විසින් මෙහෙයවපු “අරගලය” කියන නාඩගමට පස්සේ “පරණ නඩය” ආයෙත් ගොඩ එන්න බැරි වළක් ඇතුළට ඇද වැටුණා.

තමන් වළේ වැටුණේ ඇයි කියලා “පරණ නඩය” තේරුම්ගත්තේ නෑ. ඉතින් ඒ අය පරණ ප්‍රතිරූප සහ ධන බලය තීරක සාධක කියලා 2024 දීත් තීන්දු කළා. මේ පරණ ප්‍රතිරූප පස්සේ ගිහිල්ලා අනාථවෙච්ච මිනිස්සු, සහ නාමිකව හරි දේශපාලන මතවාදයක් තිබුණත් තමන්ගේ ශක්තිය තේරුම්ගත්ත නැති සංවිධාන “රනිල්ගේ නායකත්වය”, “සජිත්ගේ නායකත්වය”, “නාමල්ගේ නායකත්වය”, “දිලිත්ගේ නායකත්වය”, “විජේදාසගේ නායකත්වය” වටේ එකතුවුණා.

ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ විසින් මාක්ස්වාදී දේශපාලන මතවාදයක් අනුගමනය කරනවා කියන හැඟීම මිනිස්සු ඇති කරගෙන තිබුණා. ඒ හැඟීම ඇති කරවන්න ජවිපෙ ප්‍රචාරක කටයුතු සහ බොරු රංගන හේතුවුණා. ඒ වගේ ම, ජවිපෙ අතීත ක්‍රියාමාර්ග (බොරු විප්ලව) හින්දා ඇතිවෙච්ච විවේචනයකුත් සමාජය තුළ රජ කරමින් තිබුණා. ඉතින් ජවිපෙ විදිහට විතරක් බලය ලබාගැනීමේ හැකියාවක් ජවිපෙට තිබුණේ නෑ. ඒ හින්දා, ජාතික ජන බලවේගය (මාලිමාව) ඉස්සරහට දාලා ඒ මහජන හැඟීම පස්සට දාන්න ජනතා විමුක්ති පෙරමුණ මහන්සි වුණා. ඒ උත්සාහය අසාර්ථක වුණේ නෑ.

ඉතින් පුද්ගල නායකයෝ වටේ එකතුවෙලා විසිරිච්ච කණ්ඩායම් හැම එකක් ම පස්සට තල්ලු කරලා, 2024 ජනාධිපතිවරණයෙන් සීයට 42 ක් විතරක් ඡන්ද ගත්ත අනුර කුමාර දිසානායක ජනාධිපතිවරයා බවට පත්වුණා. ඒ එක්ක ම, පවත්වපු මහ මැතිවරණයෙන් මාලිමාවට ආසන 159 කුත් ලැබුණා. ඒ වගේ ම, විපක්‍ෂයේ ඉන්න “පරණ නඩය” සුන්බුන් ගොඩක් බවට පත්වෙච්ච බවටත් මතයක් මාලිමාව විසින් ජනගත කරන්න පටන්ගත්තා. තමන් සුන්බුන් ගොඩක් බවට පත්වෙලා, විසිරිලා ගිහිල්ලා තියෙන්නේ තමන්ට දේශපාලන මතවාදයක් නැති හින්දා කියලා පරණ නඩයේ අයට තේරෙන්නේ නෑ.

මාලිමාවට දේශපාලන මතවාදයක් තියෙන බවක් පේන්නත් නෑ. ඒත් ඒ අය “තමන් සුදුයි” කියන මතය ජනගත කරන්න මහන්සිවෙනවා. “පරණ නඩය කළුයි” කියන මතය ඉතාමත් තදින් ජනගත වෙලා තියෙන හින්දා මේ “අලුත් සුදු නඩය” මතයට පිළිගැනීමක් ලැබිලා තියෙනවා.

මාලිමාව ඉස්සරහට දාලා වහපු ජනතා විමුක්ති පෙරමුණේ “මාක්ස්වාදී අතීන හොල්මන්” අවුස්සන්න පරණ නඩයට මුක්කු ගහන සමහරු මහන්සිවෙනවා. මාලිමාව කියන්නේ තමන්ගේ පක්‍ෂ වගේ ම අධිරාජ්‍යවාදී වැඩපිළිවෙළ දිගට ම ක්‍රියාත්මක කරන, බටහිරට අවනත දේශපාලන සංවිධානයක් කියලා මේ අය දන්නවා. ඒත් “අධිරාජ්‍යවාදී ඔප්පුව” අයිති තමන්ට විතරයි කියලයි මේ “පරණ නඩය” නියෝජනය කරන අය හිතන්නේ. ඉතින් තමන් සුපිරියට ම බටහිරට ගැතියි කියලා පෙන්නන්නත් ඒ අය මහන්සිවෙනවා.

පුද්ගලිකත්වය ඉස්සරහට දාගත්ත “පක්‍ෂවල” නායකයන්ට අදාළ ජනාධිපතිවරණය සහ මහ මැතිවරණය විතරයි. ඉතින් ඉස්සරහට එන ජනාධිපතිවරණයේ දී සහ මහ මැතිවරණයේ දී මේ අය වෙන වෙන ම තරඟ කරලා තමන්ගේ රජ සිහිනය ඇත්තක් කරගන්න දඟලයි. ඒ රජ සිහිනය අදාළ නැති සමුපකාර ඡන්ද, පළාත් සභා ඡන්ද වගේ “පහළ මට්ටමේ” මැතිවරණවල දී විතරක් මේ අය “ඒකාබද්ධ විපක්‍ෂ” විදිහට තරඟ කරයි.

මෙන්න මෙහෙම තත්ත්වයක් තමයි මේ වෙද්දි රටේ ඇතිවෙලා තියෙන්නේ. මේ පුද්ගලික ප්‍රතිරූප පස්සේ ගියා කියලා රටට වැඩක් වෙන්නේ නෑ. අපි එකතුවෙලා රටේ උවමනාවන්ට ගැළැපෙන දේශපාලන මතවාදයක් ඇති කරගෙන ඒක ජනගත කරන කල් මේ අවුලෙන් ගොඩ එන්න පුළුවන්කමකුත් අපිට නෑ. මේ “උත්තරවාදය” සංවාද වේදිකාවෙන් එහෙම මතවාදයක් ගැන අදහසක් වර්ධනය කරලා ජනගත කරවන්න අපි උත්සාහ කරනවා. ඒ අරමුණ මුල් කරගෙන තමයි “වාදයක් වෙනුවෙන්” කියන මේ ලිපි පෙළ ලියන්නේ.

- ආචාර්ය වරුණ චන්ද්‍රකීර්ති