කටඋත්තරය

Oct 4, 2024 at 08:54 AM

|

Lanka Leader

(නිමිත්ත - සටනේදී වෙඩි වැදුණු මිතුරා බේරා ගැනීමට ජ්‍යෙෂ්ඨ අණ නොතකා ගිය ලුතිනන්වරයකු පසුව සිය අණදෙන නිලධාරියාට දුන් කටඋත්තරය)

එක ගමේ ඉස්කෝලෙ 

එකට එක පන්තියේ

නොගියාට අපි හිටියෙ 

එකට එක බැච් එකේ

තරුවකට හීන දුටු 

විසි එකේ කල්ලියේ

ඇකඩමියෙ හිටියෙ අපි 

ඉන්ටේක් තිස් දෙකේ...

පදවි මායිම යාය දහ අට 

උගේ ගම බව කිව්වා

අක්කලා දෙන්නෙකුත් එක්කල 

පවුලෙ බාලම කොල්ලා

මං වගේමයි ඌත් රට ගැන

ඌට වැඩියෙන් හිතුවා 

තරුවකට අයිතිය කියන්නම 

දුර ගෙවාගෙන ආවා...

ටී පනස් හයකට පැක් එකට උර දෙද්දි

දෙපා අපෙ වාරු නැති හුඟ දවස් ගෙව්වා

නරි කන්ද බහිනකල් අපේ බර බෙදාගෙන

සර් උගෙ එක කරක් මට වාරු දුන්නා...

බංකරේ යුද බිමේ වෙඩි නිවුණු දවස්ල

කියන්නට රස කතා ගොඩ ගහන් උන්නා...

මෝටාර් මල්ටි වෙඩි කලුවරේ පුපුරද්දි

අපේ අත් අත් නොහැරි පෙරමුණේ තිබ්බා...

සර් දන්නවද... ,

" ලෙෆ්ටිනන් සසංඛට වෙඩි වැදිලා කිව්වම 

මෝටර් දුම මැදින් මම දුවන් ආවා

" උඹේ පන බේරගෙන නැවතිලා හිටපං "

සර් දුන් ඒ අණත් කඩාගෙන දිව්වා...

" කොහෙ ගියත් අපි එකට මරාගෙන මැරෙමු බං "

කතා වුණු ඌ මගේ ලගම උන් බැචියා

මම ගිහින් බලද්දිත් ලේ විලක් මැද වුණත්

සත්තමයි සර් ඌ පන පිටින් හිටියා...

" දැනන් හිටියා එන වගක් උඹ "

මගේ අත් දෙක අල්ල ගත්තා

කොයි මොහොතෙ හරි එනකල්ම මම 

සර් ඌ මග බලල තිබුණා

"මේක අම්මට ගිහින් දීපං "

කරෙන් පංචායුධය ගලවා 

මගේ අතමිට මොලවලා ඌ 

අන්තිමේ මේ ටිකත් කිව්වා...

" අම්ම ඇඬුවොත් උඹ ඉතිරි වග

අනේ අම්මට මතක් කරපං

පුතා දුන්නේ රටක් වෙනුවෙන් 

මගේ අම්මට ඒක කියපං

මගේ හයියත් පපුවෙ පුරවං

දිනන තුරු උඹ සටන් කරපං

ඉදිරිපෙළ මගෙ හිස් වෙච්ච තැන 

බැචී උඹ පුරවන්න පලයං... 

උඹල දින්නම හිනා වෙනකොට

බැචී මගෙ නම මතක් කරපං

මං නැතත් උඹ මටත් එක්කම

රසට කිරිබත් කටක් කාපං...

දිනන දවසක සිංහ කොඩියෙක් 

උඹේ අතිනුන් ඉතින් දාපං...

 කවද හරි යලි මුණ ගැහෙමු අපි

බැචී එහෙනං ගිහිං එන්නං... " 

තුවක්කුවකට බංකරේකට 

යෞවනේ මල් හීන පවරා

තල් කැලේ ගිනි ගහන පොළොවට 

සින්න වී අපි ගිහින් තිබුණා

එහෙව් පොළොවෙම හීන එක්කම

අවසානවර හුස්ම ඇදලා

ගිනි දවාලේ මගෙ උකුල උඩ  

සර් මගෙ යාලුවා මැරුණා...

( උගෙන් හිස් වුණු සටන් පෙරමුණ

  අඩුව මම සර් හදනවා

  උගෙ නමට දිනනකල් දවසක

  මරාගෙන හරි මැරෙනවා... )

- සින්ධු