ශ්‍රි ලංකාවේ පර්යේෂණ සහ නවෝත්පාදන සංස්කෘතියේ පරිවර්තනයක් : ජනතාවගේ යහපත උදෙසා පර්යේෂණ යොදා ගනිමු

Nov 22, 2025 at 05:57 AM

|

Lanka Leader

ගෙවී ගිය මාස 7-8 තුළ මෙරට තුන් වන මැතිවරණය ද අවසන් ව ඇත. පශ්චාද් මැතිවරණ ප්‍රචණ්ඩත්වය ඉතා ම අවම වීම මෙම මැතිවරණවල දුටු විශේෂ ලක්ෂණයකි. විද්‍යා සහ තාක්ෂණ ඇමතිවරයකු ද ඇතුළත් නව ඇමති මණ්ඩලයක් ද දිවුරුම් දී ඇති අතර, නව පාර්ලිමේන්තුව ද සිය කටයුතු ආරම්භ කර ඇත. අලුත් ප්‍රදේශීය පාලනය ද පිහිටුවමින් තිබේ. කෙසේ වෙතත් පැරණි ක්‍රමයට නව දේශපාලනය පැවතිය නො හැකි අතර, සාධනීය දිශානතියක් වෙත ගමන් කළ යුතු වේ.

දස වැනි පාර්ලිමේන්තු සභාවේ මූලික සැසිවාරය ආරම්භයේ දී, ජනාධිපති අනුර කුමාර දිසානායක මහතා, රටේ සංවර්ධනය සඳහා විද්‍යා, තාක්ෂණ හා පර්යේෂණ ක්ෂේත්‍රය සම්බන්ධ ව පහත ප්‍රකාශය කළේ ය. “අපගේ ආර්ථිකය ගෝචර වෙනසකට ලක් කළ හැකි ප්‍රධාන ක්ෂේත්‍රය ‘විද්‍යා සහ තාක්ෂණය’ බව අපි විශ්වාස කරමු. ලෝකයේ සංවර්ධිත රටවල් නිරීක්ෂණය කළ හොත් ඔවුන් සිය වාර්ෂික වියදමේ ඉහළ ප්‍රතිශතයක් පර්යේෂණ සඳහා වැය කරයි”.

“අපේ අරමුණ විද්‍යා-පර්යේෂණ ක්ෂේත්‍රයේ දැවැන්ත ඉදිරි පියවරක් තැබීමයි. එබැවින් අපි විශේෂ විද්‍යා හා තාක්ෂණ අමාත්‍යාංශයක් ස්ථාපිත කර, රාගම වෛද්‍ය පීඨයේ හිටපු මහාචාර්ය ක්‍රිශාන්ත අබේසේන මහතා වැනි පුළුල් අත්දැකීම් ඇති පුද්ගලයකු ඊට පත් කළෙමු. එසේ ම, ඇමරිකාවේ විශාල පර්යේෂණ කටයුතු කර, ශ්‍රී ලංකාවට ජාත්‍යන්තර පිළිගැනීමක් ලබා දුන් මහාචාර්ය ගෝමික උඩුගමසූරිය මහතා ජනාධිපති විද්‍යා හා තාක්ෂණ උපදේශකයා ලෙස පත්කර ඇත” යනුවෙන් ද ඔහු සඳහන් කළේ ය.

නව දේශපාලන සංස්කෘතියක් සහ විද්‍යා-පර්යේෂණයේ වැදගත්කම

ජනාධිපතිවරයා ප්‍රමුඛ අලුත් ආණ්ඩුවට ලැබුණු තුනෙන්-දෙකේ බලය සනිටුහන් කරන්නේ නව දේශපාලන සංස්කෘතියක අවශ්‍යතාවයි. මේ සවිමත් ජනමතයෙන් දෙන පණිවිඩය වලංගු වන්නේ නීති විරෝධි ක්‍රියාවලට ප්‍රතිපක්ෂ ව පමණක් නො ව, රජයේ නිලධාරින්, විද්‍යාඥයන්, මහාචාර්යවරුන් සහ පර්යේෂකයන් සඳහා ද එමගින් ප්‍රබල පණිවිඩයක් යොමු වේ.

විශේෂයෙන්, පර්යේෂණ ආයතනවල ඉහළ තනතුරු පෞද්ගලික අරමුණු සපුරාලීම සඳහා පමණක් භාවිත කළ නො හැකි ය. එසේ ම, “ප්‍රකාශන පළ නො කළ හොත් විනාශ වෙයි” (publish or peris) යන පැරණි කියමන ද දැන් වලංගු නැත. නව සූත්‍රය, “සංස්කෘතික පරිවර්තනය – ජනතාවගේ යහපත සඳහා පර්යේෂණය” ලෙස සැලකිය යුතු ය. මෙරට ජාතික මට්ටමින්ල ප්‍රතිපත්තිමය වශයෙන් පර්යේෂණ සංකල්ප බලපෑම් කළ යුතු ව ඇති සේ මල ප්‍රදේශීය සභා පිහිටුවීම තුළ පර්යේෂණ සංකල්ප බිම් මට්ටමට ම ගෙන යා යුතු ව තිබේ.

පර්යේෂණ සහ සංවර්ධනය, නවෝත්පාදන සහ තාක්ෂණ පරිවර්තනය

සංවර්ධිත රටවල, ආර්ථික වර්ධනයේ මූලික හේතුව වන්නේ නවෝත්පාදන, පර්යේෂණ සහ සංවර්ධනය වේ. ලෝකයේ ප්‍රමුඛතම විශ්වවිද්‍යාල, ඉගෙනුම පමණක් කරන මධ්‍යස්ථාන නො වී, නව සොයා ගැනීම් කරන පර්යේෂණ මධ්‍යස්ථාන බවට පත් වී ඇත්තේ මෙනිසා ය

උපායමාර්ගයක් යනු කුමක් ද?

මගේ විශ්වාසය අනුව, උපායමාර්ගයක් යනු ගතික ලෝකයක පැන නගින අවස්ථා හොඳින් ග්‍රහණය කර ගැනීමයි, මන්ද විද්‍යාත්මක අවස්ථා සැම විට ම පුරෝකථනය කළ නො හැකි බැවිනි. එබැවින්, ශක්තිමත් විභවයක් සහිත නව අදහස්වලට ප්‍රතිචාර දැක්වීමේ නම්‍යශීලීභාවය, සාර්ථකත්වය සඳහා ඉතා වැදගත් වේ. උදාහරණයක් ලෙස, ‘කොවිඩ්-19’ වසංගතය ලොව පුරා පර්යේෂණ සඳහා ‘පෙර නො වූ විරූ අවස්ථා(unprecedented window) නිර්මාණය කළේ ය. ශ්‍රී ලංකාවේ ආර්ථිකය නැවත ස්ථාවර කිරීමට, ජාතික ආරක්ෂාව සහතික කිරීමට සහ උපායමාර්ගික ව වැදගත් ක්ෂේත්‍රවල, ‘තිරසර සංවර්ධනය’ සඳහා නව්‍ය පර්යේෂණ සහ සංවර්ධන දායකත්වයන් අත්‍යවශ්‍ය වේ. එබැවින්, “පර්යේෂණ ජනතාවගේ යහපත උදෙසා යොදා ගැනීම” නම් වූ මනෝභාවය මෙරට ස්ථාපිත කිරීම අත්‍යවශ්‍යයෙන් ම කළ යුතු ය.

“සංස්කෘතික පරිවර්තනයක්” – එයින් අදහස් කරන්නේ කුමක් ද?

ඕනෑ ම සංස්කෘතික හුවමාරුවකට චින්තනයේ, හැඟීම්වල සහ හැසිරීම්වල වෙනසක් අවශ්‍ය වේ; සංජානන න්‍යායයට(cognitive theory) අනුව, සිතුවිලි ඕනෑ ම හැඟීමක් හෝ හැසිරීමකට කේන්ද්‍රිය වේ. මිනිසුන් සිතන ආකාරය, ඔවුන්ට හැගෙන සහ හැසිරෙන ආකාරය තීරණය කරයි. එබැවින්, චින්තනයේ හෝ හැසිරීමේ ඕනෑ ම වෙනස් කිරීමක් වීමට චින්තනයේ සැලකිය යුතු අංගයක් වන ‘ආකල්ප‘ වෙනස් විය යුතු ය.

සාර්ථකත්වය යනු කුමක් ද?

අවසානයේ දී, පුද්ගලයන් වශයෙන් හෝ සමාජයක් වශයෙන් අප සැමට අවශ්‍ය වන්නේ සාර්ථකත්වයයි. ‘සාර්ථකත්වය‘ ගමනාන්තයක් නො ව සමස්ත ගමන ම බව තේරුම් ගැනීම ද ඉතා වැදගත් වේ, එහෙත් ඔබ සාර්ථකත්වය නිර්වචනය8 කරන්නේ කෙසේ ද?

‘සාර්ථකත්වය‘ යන්නෙහි නිර්වචනය තීරණය වන්නේ, ‘සාර්ථකත්වය‘ කෙරෙහි කෙනෙකුගේ ආකල්පය අනුව ය. එයින් අදහස් කරන්නේ පුද්ගලික සාර්ථකත්වය හෝ තමන්ගේ ම ප්‍රතිලාභ සඳහා ද්‍රව්‍යමය වාසි ද නැත හොත් එය කෙනෙකුගේ උත්සාහයෙන් පැන නගින මහජන යහපත ද යන්න ද? එබැවින්, ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ලැබෙන දැක්ම, උපාය මාර්ගය, අවධානය යොමු කිරීම යන සියල්ල බොහෝ දුරට රඳා පවතින්නේ සාර්ථකත්වය කෙරෙහි දක්වන ආකල්පය මත වන අතර එය ගාමක බලවේගයයි. එහෙත් එම සාර්ථකත්වය අත්‍යවශ්‍යයෙන් ම ‘තමාගෙන් ඔබ්බට’ විය යුතු ය. යමෙකු තම ආකල්පය වැරදියට තේරුම් ගන්නේ නම්, එය විනාශකාරී එකක් විය හැකි ය. මෙය තේරුම් ගත හැකි හොඳ ම උදාහරණයක් ලෙස, අපේ රටේ පැවති එල්ටීටීඊ බෙදුම්වාදී යුද්ධය පෙන්වා දිය හැකි ය.

පර්යේෂණයේ සාර්ථකත්වය

පර්යේෂකයකුට හෝ ඔහු අනුබද්ධිත ආයතනයකට සාඩම්බර ඉතිහාසයක් තිබිය හැකි ය; තව ද අති නවීන පර්යේෂණ සඳහා කීර්තියක් ඇති, අනාගත පර්යේෂණ නායකයන් බිහි කරන ආයතනයක් විය හැකි ය. එහෙත් සාමාන්‍ය පුරවැසියකුට ඉන් ලැබෙන ප්‍රතිලාභ මොනවා ද යන්න විමසා බැලිය යුතු ය. මේ ඒ ගැන මෙනෙහි කිරීමට කාලයයි.

පර්යේෂණ කාගේ ප්‍රයෝජනය සඳහා ද?

පර්යේෂකයකුට පර්යේෂණවලින් උපාධියක්, රැකියාවක්, වඩා හොඳ ජීවිතයක්, උසස් වීමක්, හොඳ විවාහයක්, පේටන්ට් බලපත්‍රයක්, සහ අධ්‍යයන චාරිකා ඔස්සේ ලෝකය දැකීමට අවස්ථාවක් උදා විය හැකි ය. එහෙත් අපෙන් ඔබ්බට මහජන යහපත උදෙසා ලබා දිය හැකි දේ කුමක් ද?

අපෙන් ඔබ්බට ඇති දේ පිළිබඳ බැරෑරුම් ව සිතීම හදිසි අවශ්‍යතාවකි; සංස්කෘතික හුවමාරුව යන්න එයයි. පර්යේෂණයේ ප්‍රතිලාභ සහ බලපෑම දෙස බලන ආකාරයෙහි සුසමාදර්ශී වෙනසක් අවැසි ය. සරල ව කිව හොත්, පර්යේෂණවල ‘බලපෑම’ යනු ජනතාවගේ ජීවිතවලට වෙනසක් ඇති කිරීමයි.

පර්යේෂණවල ප්‍රතිලාභ අපෙන් ඔබ්බට විය යුත්තේ ඇයි? අපි නිදහස් රාජ්‍ය අධ්‍යාපනය ලැබූවෝ වෙමු, පර්යේෂණ සඳහා මහජන දැනුම මෙන් ම අරමුදල් භාවිත කරන්නෙමු. එබැවින්, අපෙන් ඔබ්බට සිතීමට අපට සදාචාරාත්මක බැඳීමක් සහ විශ්වසනීයත්වයක් තිබේ. විනිවිදභාවයෙන් සහ වගකීමෙන් කටයුතු කළ යුත්තේ දේශපාලනඥයන් පමණක් නො වේ. ශාස්ත්‍රාලිකයන් වන අප ද මහජනතාවට වගකිව යුතු ය. මෙය ශාස්ත්‍රිය ප්‍රජාව විසින් ප්‍රමාණවත් ලෙස හඳුනා නො ගත් කැපී පෙනෙන ලක්ෂණයකි. මේ පර්යේෂණ සංස්කෘතික වෙනසක් කරා යන ගමනේ දී, ආචාරධර්ම සහ ආකල්ප ඉතා වැදගත් ය. නරක ආකල්ප හුළං නැති ටයරයක් සේ ය. ටයරය මාරු නො කර වාහනයට ඉදිරියට යා නො හැකි ය. ඒ නිසා ආකල්ප වෙනස සෑම දෙයකට ම කේන්ද්‍රය වෙයි.

මෙහි දී අපි දැඩි ව මතක තබා ගත යුතු වන්නේ ‘සම්මතයට අභියෝග’ කිරීම මෙන් ම ‘වෙනස් වීමට’ ලක් වීමට සමාජය දැඩි ප්‍රතිරෝධයක් දක්වනවා සේ ම එය නොයෙක් බාධකවලට මුහුණ දීමට සිදු වන ක්‍රියාවක් බව ය.

ආකල්පමය වෙනසක් වීමට නම්, අභ්‍යන්තරමය වශයෙන් පරිවර්තනයක් සිදු විය යුතු ය; එවැනි අභ්‍යන්තර වෙනසක් බාහිර වෙනසකට හේතු වනු ඇත; එය සහජීවන ක්‍රියාවලියකි. එබැවින් මෙම පර්යේෂණ සංස්කෘතියේ වෙනස, ‘ජනතාවගේ යහපත සඳහා පර්යේෂණ කිරීම’ බැවින්, එම පරිවර්තනයේ නියෝජිතයන් ද විද්‍යාඥයන් සහ පර්යේෂකයන් ම විය යුතු ය. අපට ආදර්ශවත්, අව්‍යාජ සහ කැප වීම ඇති අනාගත පර්යේෂණ නායකයන් අවශ්‍ය වේ. එවැනි නායකත්ව ගුණාංග බොහෝ සෙයින් වැදගත් ගනු ඇත. එබැවින් පවතින වර්තමාන සන්දර්භය තුළ, වර්තමාන විද්‍යාඥයන්ගේ ආකල්පවල බරපතළ සංවර්ධනයක් අවශ්‍ය වේ.

එසේ කිරීමේ දී, ‘දැක්මක් නොමැති ක්‍රියාවක් වෙහෙසකර’ බවත් (An action without a vision is drudgery) ‘ක්‍රියාවක් නොමැති දැක්මක් යනු සිහින දැකීමක් පමණක්’ (Vision without a action is only dreaming)බවත් අප වටහා ගත යුතු ය. කිසි දා සිහින පමණක් නො දකින්න, මන්ද ඒවා පහසුවෙන් අමතක වී යා හැකි බැවිනි; අපට ඉලක්ක තිබිය යුතු ය. එබැවින් නිවැරදි දැක්මක් සහිත ක්‍රියාකාරීත්වයක් සමගින් අද්විතීය වෙනසකට යා හැකි ය.

මේ ලිපියෙහි ප්‍රධාන ලෙස ම කතා කරන ‘ජනතාවගේ ප්‍රතිලාභ උදෙසා වන පර්යේෂණ සංස්කෘතියක් සඳහා වන සංකල්පීය පරිවර්තනයක’ දී තිරසාර වෙනස්කම් ඇති කිරීම සඳහා හොඳ කණ්ඩායම් (Good teams) සහ ආචාරධර්ම(Ethics) අත්‍යවශ්‍ය බව විශේෂයෙන් මතකයේ තබා ගත යුතු ය. එවැනි කණ්ඩායම්වල අපට දූරදර්ශී, න්‍යායාචාර්යවරුන් පමණක් නො ව, ප්‍රායෝගිකවාදීන් සහ ක්‍රියාකාරීන් ද අවශ්‍ය වේ; මෙම සියලු ගුණාංග එක් පුද්ගලයකු තුළ පිහිටීම දුර්ලභ ය. කෙසේ වෙතත්, කණ්ඩායමක, නිවැරදි නායකයකු, කළමනාකරුවකුට හෝ බොස් කෙනකුට වඩා වෙනස් ය. නායකයින් අනාගතය කළමනාකරණය කරන අතර කළමනාකරුවන් එදිනෙදා ‘අවුල්‘ කළමනාකරණය කරයි.

කෙසේ වෙතත්, ‘බොස්’ කළමනාකරුවකුට වඩා වෙනස් ය. සැබෑ නායකයකු හොඳ පුහුණුකරුවෙකි; උපදේශකයෙකි; කණ්ඩායම් සාමාජිකයින් අතර උද්යෝගය ජනනය කරයි; සාමාජිකයන්ගේ සංවර්ධනය ගැන හිතයි; කණ්ඩායම් සාමාජිකයින් එකට බැඳ තබා ගනියි; පරාජයන් තමන් බාර ගන්නා අතර, ජයග්‍රහණ අභිමානය කණ්ඩායම් සාමාජිකයන්ට ලබා දේ.

‘විද්‍යාවේ කලාව’ විද්‍යාවට වඩා බෙහෙවින් වෙනස් ය. බොහෝ විද්‍යාඥයින් ඔවුන්ගේ විද්‍යාවට ඉතා දක්ෂ ය. එහෙත් ඔවුන් බොහෝ දෙනෙකුට නොමැති දෙය නම් විද්‍යාවේ කලාවයි. එනම් මහජන යහපත සඳහා ප්‍රතිපත්ති සැලසුම්කරුවන්ට ඒවා සන්නිවේදනය කිරීමෙන් සහ ඒවා නිෂ්පාදන සහ සේවා බවට පරිවර්තනය කිරීමෙන් විද්‍යාත්මක ප්‍රතිලාභ ලබා දීමේ කලාවේ දුර්වලතාවක් දැක්වීමයි.

ගැටලුව විස්තර කරන පර්යේෂණ (descriptive research) ඕනෑ තරම් තිබෙන නමුත් ගැටලුව නිවැරදි කිරීම සඳහා මැදිහත් වීමේ පර්යේෂණ නොමැති තරම් ය. අපේ රටේ උතුරුමැද පළාත මූලික කර ගෙන පැවති වකුගඩු රෝගය (CKDU) පිළිබඳ ව විස්තරාත්මක පර්යේෂණ කොතෙක් ඇතත්, විසඳුමක් නැති ව ම මිනිස්සු වකුගඩු අකර්මණ්‍ය වීමෙන් පීඩා විඳ අවසානයේ මිය යති. එසේ ම අපේ රටේ මිනිසුන් සහ වන අලි ගැටුම් පිළිබඳ පර්යේෂණ රාශියක් ඇතත්, අලි ඇතුන්ගේ ප්‍රහාරවලින් මිනිස්සු දිගට ම මිය යති. වගා බිම්වලට හානි කරන වඳුරන්, රිලවුන්, දඩුලේනන් වැනි සතුන්ගේ අර්බුදය සම්බන්ධයෙන් ද කීමට ඇත්තේ මෙය ම ය.

පර්යේෂණ සංස්කෘතියේ වෙනසක් අවශ්‍ය වන්නේ එබැවිනි – ජනතාවගේ ඵල-ප්‍රයෝජනය තකා පර්යේෂණ බලපෑම් සමාජගත විය යුතු ය. එහෙත් එය කළ යුත්තේ කොහොම ද?

නව රජයට විද්‍යා සහ තාක්ෂණ අමාත්‍යාංශයක් ඇත. කෙසේ වෙතත්, එය අමාත්‍යවරයාගේ, අමාත්‍යාංශ නිලධාරීන්ගේ, විද්‍යාඥයාගේ සහ දුරදක්නා පර්යේෂණ නායකයින්ගේ යුතුකම පමණක් ද? නැත, එහි දී මහජනතාවටත් සමාන යුතුකමක් සහ වගකීමක් තිබේ. මා එසේ පවසන්නේ ඇයි?

ප්‍රතිලාභ නිෂ්ක්‍රිය ව ලබන්නන් ලෙස අපේක්ෂා නො කළ යුතු බැවින් මහජනතාවට ද සමාන වගකීමක් ඇත. එහෙත් ‘පර්යේෂණය’ යන වචනය පිළිබඳ ව පොදු ජනතාවට කිසියම් අවබෝධයක් තිබේ ද? යනුවෙන් කිසිවකුට තර්ක කළ හැකි ය.

රෝගීන් සහ මහජන සහභාගිත්වය සහ දායකත්වය (Patient and public Involvement and Engagement – PPIE)හෝ වෛද්‍ය පර්යේෂණ සඳහා ප්‍රජා සහභාගිත්වය, බටහිර රටවල ස්ථාපිත වී ඇති සංකල්පයකි. එය දැන් අඩු සහ මධ්‍යම ආදායම් ලබන රටවල (LMIC) සෞඛ්‍ය පර්යේෂණයේ මූලික අංගයක් ලෙස ව්‍යාප්ත වෙමින් පවතී. මහජනතාව බොහෝ විට අධ්‍යයන කටයුතු සඳහා ප්‍රමුඛත්වය දෙන මාතෘකා, ශාස්ත්‍රඥයින් සහ සෞඛ්‍ය වෘත්තිකයන්ගේ හිතළුවලට වඩා වෙනස් බවට අතිමහත් පර්යේෂණ සාක්ෂි තිබේ. පර්යේෂණවල ගුණාත්මකභාවය සහ යෝග්‍යතාව වැඩි දියුණු වන බවත් අධ්‍යයන සඳහා මහජනතාව සම්බන්ධ වී පර්යේෂණවල නියැළී සිටින විට සොයා ගැනීම් ක්‍රියාත්මක කිරීම වැඩිදියුණු වන බවත් පර්යේෂණ සාක්ෂි මගින් පෙන්නුම් කෙරේ.

එය පර්යේෂකයින්, වෘත්තිකයන් සහ මහජනතාව අතර පර්යේෂණ ප්‍රමුඛතාකරණය, සැලසුම් කිරීම සහ ලබා දීම සඳහා ක්‍රියාකාරි හවුල්කාරිත්වයේ ක්‍රියාවලියකි. එය අර්ථ දක්වා ඇත්තේ “මහජනතාවගේ සාමාජිකයන් ‘ඔවුන්ට‘, ‘ගැන‘ හෝ ‘සඳහා‘ නො ව ‘සමඟ‘ හෝ ‘ඔවුන් විසින්‘ කරනු ලබන පර්යේෂණ” ලෙසිනි.

පවතින පර්යේෂණ සංස්කෘතිය වෙනස් කිරීම සඳහා යමෙකු බැරෑරුම් ලෙස හිතන්නේ නම් ඉහත සඳහන් කරුණු පිළිබඳ අවධානය යොමු කිරීම අත්‍යවශ්‍ය අංගයකි. ජාත්‍යන්තර දර්ශකවලට අනුව, ලෝකයේ ඉහළ ම තලයේ පර්යේෂකයන් අප සතු ව සිටින අතර, එහි කිසි දෙගිඩියාවක් නොමැත. එහෙත් දේශය පුරා විහිදුනු පර්යේෂණයක් නොමැති බව අවධාරණය කළ යුතු ව ඇත.

අවසාන වශයෙන් සඳහන් කළ යුතු වන්නේ පර්යේෂකයකුට හුදෙකලාව වැඩ කළ නො හැකි බවයි. එය අන්‍යොන්‍ය ගෞරවය සහ යහපත මෙන් ම විශ්වාසය පෙරදැරි කර ගත් කණ්ඩායම් ක්‍රියාකාරිත්වයක් විය යුතු බවයි. එහෙත් බොහෝ පර්යේෂකයන් එසේ කටයුතු නොකිරීමට එක හේතුවක් ලෙස දක්වන්නේ පර්යේෂණ හා අදහස් සොරා ගැනීම(plagiarism) ලෙස හඳුන්වන බුද්ධිමය දේපළ සොරා ගැනීමයි. පේටන්ට් බලපත්‍රයක් ලබා ගැනීම යනු කිසි විටෙකත් සොරකමට එරෙහි ව එක ම ආරක්ෂාව නො වනු ඇත. නිහඬ යහපත් බහුතරය දැනුම්වත් කර බල ගැන්විය යුතු ය. මහජන සහභාගිත්වය සහ මැදිහත් වීම සහිත එවැනි සාමූහික උත්සාහයක් සංස්කෘතික මාරුවට මග පාදනු ඇත. ‘ජනතාවගේ යහපත සඳහා පර්යේෂණ’ යනු දැන් සුළුතරයක සටන් පාඨයකි. එහෙත් එය බහුතරයකගේ සඨන් පාඨයක් බවට පත් කළ හැකි ය.

ශ්‍රී ලංකාව ආසියාවේ ධාන්‍යාගාරය බවට පත් කිරීමට පමණක් නො ව, ආසියාවේ බුද්ධි භාණ්ඩාගාරය/ කේන්ද්‍රස්ථානය බවට පත් කිරීමට ද සාමූහික ව කටයුතු කරමු.

මහාචාර්ය අතුල සුමතිපාල

අධ්‍යක්ෂ

සෞඛ්‍ය සහ සමාජ ආරක්ෂණය පිළිබඳ පර්යේෂණ සහ සංවර්ධන ආයතනය