මර්ධනය හමුවේ තානාපති සේවයේ නිරුවත හා මර්ධනයේ පැත්ත මාරුවීම..

Nov 8, 2026 at 02:08 PM

|

Lanka Leader

ගෝඨාභය රාජපක්ෂ මහතාගේ පාලන සමයේ පැවති අරගලය සහ විරෝධතා හමුවේ විදේශීය තානාපති කාර්යාල සහ ජාත්‍යන්තර සංවිධාන අනුගමනය කළ පියවර මෙන්ම, වත්මන් පාලනය යටතේ සිදු වන විරෝධතා සහ මර්දනකාරී පියවර සම්බන්ධයෙන් වන ජාත්‍යන්තර ප්‍රතිචාර අතර වෙනස සූක්ෂම දේශපාලනික හා භූ-දේශපාලනික විග්‍රහයකට ලක් කළ යුත්තකි. ජාත්‍යන්තර රාජ්‍යතාන්ත්‍රික අංශ සහ මානව හිමිකම් සංවිධානවල අතීත හා වර්තමාන හැසිරීම් සංසන්දනය කිරීමේදී පෙනී යන සමහර ප්‍රමුඛතා සහ ද්විත්ව ප්‍රමිතීන් පිළිබඳව දැඩි විවේචනාත්මක පදපරිසරයක් නිර්මාණය වී ඇත.

​2022 වසරේ පැවති මහජන අරගලය සහ වැඩවර්ජන හමුවේ, මහජන විරෝධතාවලට ඉඩ දෙන ලෙසත්, විරෝධතාකරුවන්ට එරෙහිව හමුදාව හෝ පොලිසිය යොදවා බලය භාවිත නොකරන ලෙසත් බටහිර තානාපති කාර්යාල, ජාත්‍යන්තර මානව හිමිකම් සංවිධාන සහ එක්සත් ජාතීන්ගේ නියෝජිතයෝ දිගින් දිගටම අවධාරණය කළහ. රාජ්‍ය පාලනය සහ නීතිය හා සාමය පවත්වා ගැනීමට රජය දැරූ ඇතැම් උත්සාහයන් "මානව හිමිකම් කඩකිරීම්" ලෙස අර්ථකථනය කිරීමට ඔවුහු කඩිනම් වූහ.

​එකල රාජ්‍ය ආයතන, ප්‍රවාහන සේවා සහ මහජන දේපළ අඩපණ කරමින් සිදු වූ ඇතැම් කඩාකප්පල්කාරී ක්‍රියාවන් සම්බන්ධයෙන් පවා, විරෝධතා දැක්වීමේ අයිතිය මූලික කරගනිමින් විදේශීය තානාපතිවරුන් ප්‍රකාශ නිකුත් කළ අතර, එය එවකට පැවති රජයේ පාලන නම්‍යශීලීභාවයට මෙන්ම ආයතනික බිඳවැටීමටද එක් හේතුවක් විය.

​නමුත් වර්තමානයේ සිංහල බෞද්ධ සංවිධාන, භික්ෂූන් වහන්සේලා හෝ වෙනත් සිවිල් කණ්ඩායම් විසින් පවත්වනු ලබන සාමකාමී විරෝධතාවලට සහ පාගමන්වලට පවා අත්අඩංගුවට ගැනීම් හරහා දැඩි ලෙස බාධා එල්ල වන බව පෙනේ. 

එපමණක් නොව, විරෝධතා හා මතප්‍රකාශනය පාලනය කිරීම සඳහා නව පනත් සම්මත කරගනිමින් පවතින පසුබිමක, එකල හඬ නැගූ තානාපති කාර්යාලවල සහ සංවිධානවල වත්මන් නිහඬතාව දැකගත හැක.

​සාමකාමී අයිතිවාසිකම් භුක්ති විඳීමට උත්සාහ කරන කණ්ඩායම්වල ප්‍රකාශනයන්ට ඉඩ නොදීම සහ පවතින මර්දනකාරී වටපිටාව පිළිබඳව අතීතයේ දැක්වූ උනන්දුව වර්තමානයේ විදේශික බලවේග වෙතින් නොලැබීම පැහැදිලි ලෙසම කැපී පෙනේ.

​මෙම ද්විත්ව හැසිරීම (Double Standards) පිළිබඳව ප්‍රධාන විවේචනාත්මක කරුණු කිහිපයක් ගොඩනැගිය හැක. එනම්:

පළමුව, ජාත්‍යන්තර රාජ්‍යතාන්ත්‍රික ආයතන බොහෝ විට මානව හිමිකම් සහ ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදය වෙනුවෙන් පෙනී සිටින්නේ තමන්ගේ භූ-දේශපාලනික අභිලාෂයන්ට අනුකූලවය. යම් රජයක් තම මතවාදයට හෝ බටහිර න්‍යායපත්‍රවලට ගැළපෙන විට, එම රජය විසින් සිදුකරන මර්දනයන් කෙරෙහි තානාපති කාර්යාල "ක්‍රමවේදයානුකූල නිහඬතාවයක්" අනුගමනය කරයි.

දෙවනුව, මූලික මානව හිමිකම් සහ සාමකාමීව රැස්වීමේ අයිතිය යනු සියලුම පුරවැසියන්ට, ඔවුන්ගේ ජාතිය, ආගම හෝ දේශපාලන මතවාදය කුමක් වුවත් එක හා සමානව හිමිවිය යුතු දෙයකි. නමුත්, සිංහල බෞද්ධ හෝ ජාතිකවාදී මත දරන කණ්ඩායම්වල අයිතිවාසිකම් අහෝසි වන විට විදේශීය බලවේග මගහැරීමේ ප්‍රතිපත්තියක් අනුගමනය කිරීමෙන් පෙනී යන්නේ මානව හිමිකම් යන්න ප්‍රකාශිත ප්‍රතිපත්ති මත නොව, දේශපාලනික වාසි මත තීරණය වන බවයි.

තෙවනුව, එකම වර්ගයේ මහජන විරෝධතාවක් එක් පාලන සමයකදී "ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී අයිතියක්" ලෙස අර්ථකථනය කරමින් පාලකයන්ට පීඩනය එල්ල කිරීමත්, තවත් පාලන සමයකදී එය "නීතිය හා සාමය පවත්වාගෙන යාමේ ක්‍රියාවලියක්" ලෙස සලකා උපේක්ෂාවෙන් සිටීමත් මගින් ජාත්‍යන්තර ආයතනවල විශ්වසනීයත්වය තදබල ලෙස බිඳවැටේ.

මේ අනුව පෙනීයන්නේ, ශ්‍රී ලංකාවේ අභ්‍යන්තර දේශපාලන සිදුවීම්වලදී විදේශීය තානාපති කාර්යාල සහ සංවිධාන දැක්වූ සහ දක්වන ප්‍රතිචාර දෙස බැලීමේදී, මානව හිමිකම් යනු මූලධර්මයකට වඩා අභිමතය පරිදි භාවිතා කරන දේශපාලන මෙවලමක් බවයි. ඕනෑම රජයක් විසින් සිදුකරනු ලබන අසාධාරණ මර්දනයක් මර්දනයක්ම වන අතර, එකී මර්දනයන් දෙස බැලීමේදී පාර්ශවයන්ගේ දේශපාලන හෝ ආගමික පදනම මත පදනම්ව වෙනස් වන ප්‍රමිතීන් අනුගමනය කිරීම දැඩි ලෙස විවේචනයට ලක්විය යුතුය.

තවද, සැළකිල්ලට භාජනය විය යුතු අනෙක් කාරණය වන්නේ උතුරේ හා නැගෙනහිර මහ ජනවර්ගය විසින් පවත්වන විරෝධතාවලට හා දකුණේ මහජන වර්ගයේ සමහර කොටස් දක්වන විරෝධතාවලට රජය දක්වන ප්‍රතිචාරයේ ඇති පරස්පරයයි. මේ තත්ත්වය සිහිපත්කරනු ලබන්නේ 87-90 වකවානු වල ත්‍රිවිධ හමුදාවලට සෙත් පැතීමට කිසිවෙක් ඉදිරිපත් නොවූ වකවානුවයි. විරෝධාභාසය වන්නේ එදා මර්දනයට හසු ඌවන් අද මර්දනය කරන්නන් ලෙස පැත්ත මාරුවී තිබීමයි.

- යසස් ධර්මදාස